ΜΥΩΠΙΑ - ΥΠΕΡΜΕΤΡΩΠΙΑ - ΑΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ – ΠΡΕΣΒΥΩΠΙΑ

Τι είναι η μυωπία - υπερμετρωπία - αστιγματισμός - πρεσβυωπία

Στον φυσιολογικό οφθαλμό οι εικόνες από τα αντικείμενα που κοιτάζουμε, αφού περάσουν πρώτα από τον κερατοειδή χιτώνα που βρίσκεται στην πρόσθια επιφάνειά του οφθαλμού, εστιάζονται στον αμφιβληστροειδή χιτώνα που καλύπτει εσωτερικά το οπίσθιο τμήμα του οφθαλμού. Ο αμφιβληστροειδής λειτουργεί όπως το φιλμ μιας φωτογραφικής μηχανής αποτυπώνοντας τις εικόνες που βλέπουμε.

Οι διαταραχές της εστίασης των εικόνων στον αμφιβληστροειδή ονομάζονται διαθλαστικές ανωμαλίες και περιλαμβάνουν τη μυωπία, την υπερμετρωπία, τον αστιγματισμό και την πρεσβυωπία.

Στον φυσιολογικό οφθαλμό προκειμένου να εστιαστούν οι εικόνες ακριβώς επάνω στον αμφιβληστροειδή δύο πράγματα παίζουν ρόλο: η κυρτότητα του κερατοειδή χιτώνα και η απόσταση μεταξύ κερατοειδή και αμφιβληστροειδή.

Στη μυωπία (myopia), ο οφθαλμός είναι μεγαλύτερος από το φυσιολογικό ή ο κερατοειδής κυρτότερος με συνέπεια οι ακτίνες του φωτός από τα μακρινά αντικείμενα να εστιάζονται μπροστά από τον αμφιβληστροειδή.

Στην υπερμετρωπία (hyperopia), ο οφθαλμός είναι μικρότερος από το φυσιολογικό ή ο κερατοειδής πιο επίπεδος με συνέπεια οι ακτίνες του φωτός να εστιάζονται πίσω από τον αμφιβληστροειδή.

Στον αστιγματισμό (astigmatism), ο κερατοειδής δεν έχει σφαιρικό σχήμα αλλά ελλειπτικό, με συνέπεια τα αντικείμενα να μην εστιάζονται το ίδιο σε όλες τις κατευθύνσεις.

Στην πρεσβυωπία τα κοντινά αντικείμενα εστιάζονται πίσω από τον αμφιβληστροειδή, όπως και στην υπερμετρωπία, αλλά σε αυτήν την περίπτωση αυτό οφείλεται στη φυσιολογική γήρανση του φακού του οφθαλμού.

Η μυωπία, η υπερμετρωπία και ο αστιγματισμός εμφανίζονται και σε παιδιά και στους ενήλικες ενώ η πρεσβυωπία επηρεάζει μόνο τους ενήλικες άνω των 40 ετών.Τα άτομα που έχουν γονείς με μυωπία - υπερμετρωπία- αστιγματισμό έχουν αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης αυτών των διαθλαστικών ανωμαλίών.

Κοινό σύμπτωμα όλων είναι η θολή όραση. Σπανιότερα συμπτώματα είναι η ασάφεια και οι αντανακλάσεις γύρω από τα αντικείμενα, η κούραση των ματιών με ή χωρίς πονοκεφάλους, η διπλωπία και ο στραβισμός.

Για τη διάγνωση των διαθλαστικών ανωμαλιών απαιτείται μία πλήρης οφθαλμολογική εξέταση με μυδρίαση της κόρης του οφθαλμού.

Οι διαθλαστικές ανωμαλίες μπορούν να αντιμετωπιστούν με:

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΟΚΩΝΟΥ

Υπάρχουν αρκετές θεωρίες σχετικά με τις αιτίες του κερατόκωνου ωστόσο καμία από αυτές δεν μπορεί να εξηγήσει εξ ολοκλήρου την εμφάνιση του. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι προκαλείται από έναν συνδυασμό παραγόντων, με τη γενετική και το περιβάλλον να παίζουν τον πιο σημαντικό ρόλο. Επειδή ένα υψηλό ποσοστό ασθενών με κερατόκωνο εμφανίζει συγχρόνως ατοπικά νοσήματα όπως η αλλεργική επιπεφυκίτιδα, το έντονο τρίψιμο των ματιών λόγω κνησμού θεωρείται επιβαρυντικός παράγοντας για την εξέλιξή του. Πρόσφατα όμως ο διακεκριμένος γάλλος οφθαλμίατρος DamienGatinel διατύπωσε την άποψη ότι το έντονο και χρόνιο τρίψιμο των ματιών είναι ο αναγκαίος και κύριος αιτιολογικός παράγοντας και όχι απλώς ένας από τους παράγοντες κινδύνου στην εξέλιξη του κερατόκωνου. Σύμφωνα με τη λεγόμενη “norub–nocone” θέση, ο κερατόκωνος δεν είναι μία κληρονομούμενη πάθηση του κερατοειδικού στρώματος αλλά το αποτέλεσμα της μόνιμης παραμόρφωσης του στρώματος του κερατοειδούς ως συνέπεια του χρόνιου τριψίματος ματιών με ευάλωτους κερατοειδείς. Για να υποστηρίξει αυτήν τη θέση, ο Gatinelσημειώνει ότι η κερατοειδική παραμόρφωση στον κερατόκωνο είναι ισομετρική και όχι εκτατική, δηλαδή δεν αλλάζει στην πραγματικότητα το μήκος της επιφάνειας του κερατοειδούς. Η περιοχή προβολής του κερατοειδούς συνοδεύεται με περιοχές επιπέδωσης, διατηρώντας έτσι το μήκος της κερατοειδικής επιφάνειας σταθερό, τουλάχιστον στα πρώιμα και μέσα στάδια της πάθησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε παθήσεις του ανθρώπινου σώματος όπως το σύνδρομο Marfan,όπουέχουμε ελάττωση της κολλαγονικής ισχύος και πραγματικήεκτατική παραμόρφωση των ιστών, όχι μόνο δεν υπάρχει αυξημένη συχνότητα κερατόκωνου αλλά αντιθέτως,αν και λεπτότεροι, αυτοί οι κερατοειδείς είναι συνήθως πιο επίπεδοι από το μέσο όρο. Η θέση αυτή καταλήγει στο ότι η εξέλιξη του κερατόκωνου μπορεί να αποτραπεί αν αυτοί οι ασθενείς σταματήσουν να τρίβουν τα μάτια τους. Το κατά πόσο αυτή η θεωρία είναι σωστή θα φανεί στο μέλλον, το σίγουρο όμως είναι ότι αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την κατανόηση της παθοφυσιολογίας του κερατόκωνου.

Back to Top